O NAS

KANCELARIA RADCÓW PRAWNYCH KOTT I PARTNERZY

Kancelaria Radcy Prawnego Grzegorza Kott

Kancelaria działa na rynku działa na rynku od ponad 25 lat, początkowo pod nazwą Biuro Obsługi Prawnej PROKURA Spółka z o.o. następnie jako Kancelaria Radcy Prawnego Grzegorz Kott. W wyniku ciągłego rozwoju we wrześniu 2011r. przekształciła się w spółkę partnerską Kancelaria Radców Prawnych Kott i partnerzy. Przez tak długi okres działalności zyskaliśmy wysoką renomę na rynku. Nasza zdolność do obsługi coraz bardziej zaawansowanych problemów stale przyciąga klientów, którzy utrzymują się na najwyższym poziomie obsługi prawnej.

Nasz zespół oferuje profesjonalizm, który pomaga spojrzeć na złożone kwestie biznesowe i prawne. Świadczymy pomoc klientom, by mogli w większym stopniu korzystać z możliwości prawnych oraz by ograniczyć ryzyko podejmowania pochopnych decyzji.
W swojej działalności koncentrujemy się na wielu dziedzinach prawa, przez co sprawami naszych klientów zajmują się wyłącznie wyspecjalizowani prawnicy, o wysokim stopniu przygotowania merytorycznego oraz o dużym doświadczeniu praktycznym.

Powierzając nam swoje sprawy, macie Państwo gwarancję sprawnej i fachowej obsługi prawnej, zaangażowania i oddania naszych prawników, a przede wszystkim pewność skutecznej ochrony Państwa interesów

W celu wyjaśnienia wątpliwości pojawiających się u naszych Klientów, należy wskazać, iż radca prawny jest zawodem pokrewnym w stosunku do adwokata. Oba zawody mają stosunkowo takie same uprawnienia. Różnica polega tylko na tym, iż adwokat nie może być zatrudniony na podstawie umowy o pracę w instytucjach. Aktualnie wszystkie zmiany przepisów zmierzają w kierunku ujednolicenia obu zawodów. Radca prawny może być teraz zarówno obrońcą, jak i pełnomocnikiem w sprawach o karnych.

Strona pokrzywdzona przez przestępstwo lub wykroczenie może być reprezentowana przed sądem przez radcę prawnego. Możliwe jest także wnoszenie do sądu, w imieniu pokrzywdzonych prywatnych aktów oskarżenia.

Istnienie zawodu radcy prawnego, jako zawodu zaufania publicznego oraz ukształtowane w toku jego wykonywania ideały i obowiązki etyczne są jedną z gwarancji realizowania zawartej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady demokratycznego państwa prawnego.
W Rzeczypospolitej Polskiej radca prawny pełniąc szczególną rolę służy interesom sprawiedliwości a także podmiotom, które powierzyły mu dochodzenie i ochronę swojej wolności i praw. Jego obowiązki polegają na sumiennym wykonywaniu zawodu a także przestrzeganiu zasad moralnych i etycznych.
Wykonywanie zawodu nakłada na radcę prawnego obowiązki o charakterze prawnym i etycznym wobec:
  • klienta;
  • sądów oraz innych organów, przed którymi radca prawny broni praw klienta lub występuje w jego imieniu;
  • innych radców prawnych i ich samorządu;
  • społeczeństwa, dla którego istnienie wolnego i niezależnego zawodu związanego z poszanowaniem dla zasad ustanowionych przez jego przedstawicieli jest podstawowym środkiem ochrony praw człowieka.
Stosunki z klientami uregulowane przez Kodeks Etyki Radców Prawnych.
  1. Stosunki pomiędzy radcą prawnym a klientem powinny być oparte na zaufaniu. Utrata zaufania może być podstawą wypowiedzenia pełnomocnictwa przez radcę prawnego.
  2. Radca prawny nie może podjąć się prowadzenia sprawy, jeśli nie otrzyma zlecenia od klienta albo od osoby go reprezentującej lub jeżeli sprawa nie zostanie mu powierzona przez właściwy organ.
  3. Podejmując się prowadzenia sprawy radca prawny obowiązany jest ustalić z klientem lub z osobą go reprezentującą zakres świadczonej pomocy prawnej oraz zasady wynagrodzenia.
  4. Na żądanie klienta radca prawny winien poinformować go o posiadanym ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej oraz o organie przyjmującym skargi na działalność zawodową.
  5. Radca prawny obowiązany jest informować klienta o przebiegu sprawy i jej wyniku w sposób ustalony z klientem.
  6. Radca prawny powinien uzyskać zgodę klienta w miarę możliwości pisemną, na zaniechanie wniesienia środka zmierzającego do wzruszenia orzeczenia sądowego lub skargi konstytucyjnej od orzeczenia kończącego sprawę w danej instancji.
  7. W razie prowadzenia sprawy z urzędu radca prawny przedstawia klientowi pisemną opinię prawną o braku podstaw do wniesienia środka zmierzającego do wzruszenia orzeczenia sądowego lub skargi konstytucyjnej. W przypadku, gdy radca prawny został wyznaczony przez prezesa sądu do prowadzenia sprawy – winien zawiadomić o swoim stanowisku dziekana rady izby oraz sąd, w sposób wskazany w ustawie.
  8. Radca prawny może, na wyraźne życzenie klienta, wnieść pozew, złożyć wniosek lub środek odwoławczy także wtedy, gdy wcześniej wydał opinię i poinformował go o niecelowości takiej czynności; ma wówczas prawo zwrócić się o pisemne oświadczenie o jej dokonaniu na wyraźne żądanie. Nie powinien jednak wnosić środka odwoławczego w przypadku, gdy w sposób oczywisty naruszałoby to ustawowe wymogi w tym zakresie. Jeżeli radca prawny ocenia, że wniesienie środka zmierzającego do wzruszenia orzeczenia sądowego lub skargi konstytucyjnej jest bezzasadne, a klient z tym stanowiskiem się nie zgadza, może wypowiedzieć pełnomocnictwo w takim terminie, aby umożliwić klientowi powierzenie sprawy i wniesienie środka odwoławczego innej osobie.
  9. Radcy prawnemu wolno zrezygnować z przyjętego zlecenia w taki sposób, by klient dla ochrony własnych interesów mógł skorzystać z pomocy prawnej innej osoby.
  10. Radca prawny obowiązany jest zapewnić zastępstwo w przypadku przemijającej przeszkody, tak aby prowadzone przez niego sprawy nie doznały uszczerbku.
  11. Radca prawny obowiązany jest wydać klientowi na jego wniosek, po zakończeniu stosunku prawnego, na podstawie którego prowadził sprawę, wszystkie otrzymane od niego dokumenty i pisma otrzymane z sądu lub organu, przed którym prowadził sprawę tego klienta; nie wolno uzależniać wydania tych dokumentów od uregulowania przez klienta należności.
Zasady ustalania honorarium.
  1. Wynagrodzenie radcy prawnego obejmuje honorarium i wydatki. Zasady ustalania wysokości wynagrodzenia powinny zostać uzgodnione z klientem przed przystąpieniem do świadczenia pomocy prawnej.
  2. Wysokość honorarium powinna być ustalana z uwzględnieniem w szczególności koniecznego nakładu pracy, miejsca świadczenia usługi, stopnia trudności i złożoności sprawy bądź zadania, wymaganej specjalistycznej wiedzy, znaczenia sprawy dla klienta, którego ona dotyczy.
  3. Radcy prawnemu nie wolno zawierać z klientem umowy, na mocy której klient zobowiązuje się zapłacić honorarium za jej prowadzenie wyłącznie proporcjonalnie do osiągniętego wyniku (pactum de quota litis). Dopuszczalna jest natomiast taka umowa, w której przewiduje się dodatkowe honorarium za pomyślny wynik sprawy.
  4. Radca prawny jest uprawniony do żądania zaliczki na poczet wynagrodzenia w odpowiedniej wysokości ustalonej zgodnie z ust. 2.
  5. Radca prawny nie jest zobowiązany do ponoszenia opłat i wydatków za klienta w prowadzonej sprawie. Radca prawny nie ponosi odpowiedzialności za skutki prawne jakie mogą powstać w następstwie ich nie uiszczenia – o ile klient został przez radcę prawnego wezwany do ich uiszczenia i poinformowany o skutkach nie zastosował się do tego wezwania.
  6. Radcy prawnemu nie wolno dzielić się wynagrodzeniem z osobami, które nie uczestniczyły w świadczonej przez niego pomocy prawnej.
  7. Radcy prawnemu nie wolno wstrzymać wykonania czynności w prowadzonej sprawie z powodu nieotrzymania wynagrodzenia lub jego części. Jednakże, jeśli klient nie zapłaci ustalonego wynagrodzenia – radca prawny może na tej podstawie wypowiedzieć zlecenie.
KANCELARIA RADCÓW PRAWNYCH KOTT I PARTNERZY.